Ο Γεώργιος Στρέιτ (1868-1948) ήταν νομομαθής και πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιός του νομομαθούς Στέφανου Στρέιτ και της Βικτωρίας Λόντου. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στην Γερμανία και σύντομα έγινε διδάκτορας της νομικής στην Λειψία με την εναίσημο διατριβή Περί αντιστάσεως κατα της Αρχής. Το 1893 διορίστηκε υφηγητής του Διεθνούς Δικαίου στην νομική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και το 1898 έγινε καθηγητής. Εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών ως σύμβουλος & διευθυντής του και το 1910 διορίστηκε πρεσβευτής της Ελλάδας στην Βιέννη. Το 1914 χρημάτισε υπουργός εξωτερικών ενώ το 1926 αναγορεύτηκε Ακαδημαϊκός[1]. Από το 1929 ήταν μέλος του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης[2].

Είχε εκδώσει πολλά νομικά έργα όπως «Περί ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Εισαγωγή» (1895), «Σύστημα του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου» (1906) καθώς και διάφορες μελέτες όπως «υπόθεσις Ζάππα» (1894), «Η θέσις των μεγάλων δυνάμεων απο απόψεως διεθνούς δικαίου» (1898), «Περί θέσεως της Καθολικής Εκκλησίας εν Ελλάδι» (1905), «Η εν Χάγη συνδιάσκεψις της ειρήνης» (1908), «η ναυτική συνδιάσκεψις της ειρήνης» (1908), «η ναυτική συνδιάσεψις του Λονδίνου» (1910) κ.α.

Απεβίωσε το 1948.

Αναφορές

1. ↑ Λίστα με τα μέλη της Ακαδημίας
2. ↑ Εφημερίδα Εμπρός φύλλο 2/4/1929, ανακοίνωση του διορισμού του , από την ψηφιακή εθνική βιβλιοθήκη

Κατάλογος μελών Ακαδημίας Αθηνών

Από τη ελληνική Βικιπαίδεια http://el.wikipedia.org . Όλα τα κείμενα είναι διαθέσιμα υπό την GNU Free Documentation License