Σφαγή της Χίου
|
|
Η σφαγή της Χίου αναφέρεται στην σφαγή δεκάδων χιλιάδων ελλήνων της Χίου από τον Οθωμανικό στρατό. Το γεγονός συνέβη το 1822, κατά το 2ο έτος της ελληνικής επανάστασης. Γεγονότα Την περίοδο αυτή η Χίος διέθετε μία μεγάλη ακμάζουσα ελληνική κοινότητα που ευημερούσε βασιζόμενη στην καλλιέργεια της μαστίχας. Απολάμβανε μάλιστα σημαντικά προνόμια από τους Οθωμανούς, για τους οποίους η μαστίχα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό προϊόν. Συνέπεια των προνομίων ήταν η μεγάλη αύξηση του πληθυσμού του νησιού, που αριθμούσε το 1822 περισσότερους από 100.000 κατοίκους. Το 1822 οι Χιώτες, παρακινήθηκαν να συμμετάσχουν στην επανάσταση, από Έλληνες επαναστάτες που είχαν πλεύσει στο νησί από την Σάμο. Την περίοδο αυτή έκανε την εμφάνισή του στο Αιγαίο ο Οθωμανικός στόλος υπό την ηγεσία του Καρά Αλί και έπλευσε προς την Χίο για να καταστείλει την επανάσταση. Με την άφιξη του μεγάλου εχθρικού στόλου οι ελληνικές δυνάμεις αποχώρησαν από το νησί με εξαίρεση ένα τμήμα Ψαριανών που παρακολουθούσε από απόσταση τις κινήσεις των Οθωμανών. Χωρίς σημαντική αντίσταση ο Οθωμανικός στρατός αποβιβάστηκε στο νησί και προχώρησε σε εκτεταμένες λεηλασίες και σφαγές άμαχου πληθυσμού. Περισσότεροι από 40.000 κάτοικοι του νησιού σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού διέφυγε προς τα Ψαρά, τις Κυκλάδες και την Πελοπόννησο. Επίλογος των γεγονότων ήταν η πυρπόληση της ναυαρχίδας του Οθωμανικού στόλου από τον Κωνσταντίνο Κανάρη, τον Ιούνιο του 1822 Η είδηση της σφαγής της Χίου συγκλόνισε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, η στάση της οποίας μεταστράφηκε απέναντι στην ελληνική επανάσταση και πλέον υπήρξε θετική. Μετά το γεγονός αυτό το φιλελληνικό κίνημα φούντωσε και σημαντικός αριθμός Ευρωπαίων φιλελλήνων έσπευσαν στην επαναστατημένη Ελλάδα για να ενισχύσουν τα ελληνικά στρατιωτικά σώματα. Σημαντική επιρροή άσκησε το γεγονός σε Ευρωπαίους καλλιτέχνες. Εμπνευσμένος από την σφαγή της Χίου ο Ευγένιος Ντελακρουά ζωγράφισε τον ομώνυμο πίνακα που εκτέθηκε στο Παρίσι και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ευαισθητοποίηση της γαλλικής κοινής γνώμης για τον επαναστατικό αγώνα των Ελλήνων. Πηγές Γεώργιος Δροσίνης, επιμ. (1922). Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος, Τόμος 1, Αρ. 1. σελ. 28. Ανακτήθηκε την 19 Απριλίου 2011.
Από τη ελληνική Βικιπαίδεια http://el.wikipedia.org . Όλα τα κείμενα είναι διαθέσιμα υπό την GNU Free Documentation License |
|
|||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||