Στην ιστορία της νεώτερης Ελλάδας από τα πρώτα ακόμα χρόνια των αγώνων της ανεξαρτησίας η έννοια της Γερουσίας δεν ήταν άγνωστη στους Έλληνες που αμέσως και την καθιέρωσαν επίσημα με την έννοια νομοθετικού σώματος της Βουλής και όχι με την έννοια του δεύτερου νομοθετικού σώματος όπως εξελίχθηκε αργότερα.

Έτσι στις 25 Μαρτίου του 1821 συγκροτείται στη Πελοπόννησο και συγκεκριμένα στη Καλαμάτα η πρώτη τοπική συνέλευση - Γερουσία η οποία και ήταν εκείνη που πρώτη διακήρυξε την ανεξαρτησία της Ελλάδος και η οποία ψήφισε τη σύσταση της "Μεσσηνιακής γερουσίας" από τοπικούς προκρίτους υπό τον Πέτρο Μαυρομιχάλη. Το γεγονός αυτό τόσο ενθουσίασε τους Έλληνες που τον ίδιο χρόνο πολιτικοί, εκκλησιαστικοί και στρατιωτικοί πρόκριτοι απ΄ όλη τη Πελοπόννησο ανταποκρινόμενοι στη πρόσκληση του Π. Μαυρομιχάλη συνήλθαν στη Μονή των Καλτετζών, στα σύνορα των σημερινών Νομών Αρκαδίας και Λακωνίας, στα τέλη Μαΐου του 1821 όπου και ψήφισαν τη σύσταση της πρώτης μεγάλης γερουσίας πέραν του τοπικού χαρακτήρα που είχε η προηγούμενη και κλήθηκε Γερουσία όλου του Δήμου των επαρχιών της Πελοποννήσου ή γνωστότερα ως Πελοποννησιακή Γερουσία (από το περίγραμμο όνομα της σφραγίδας της) με πρόεδρο τον Π. Μαυρομιχάλη και γραμματέα τον Ρήγα Παλαμήδη. Αυτή η "πράξη" που εκδόθηκε στις 26 Μαΐου του 1821 είναι και η μόνη γνωστή. Ταυτόχρονα εκλεχθηκαν τα μέλη αυτής που την αποτελούσαν ο επίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος, ο Σωτήριος Χαραλάμπης, ο Αθανάσιος Κανακάρης, ο Αναγνώστης Παπαγιαννόπουλος (Δεληγιάννης), ο Θεοχάρης Ρέντης και ο Νικόλαος Πονηρόπουλος. Αυτοί και καθόρισαν την αποστολή τους που συνίστατο στο:

"...να συσκέπτωνται, προβλέπωσι και διοικώσι και κατά το μερικόν και κατά το γενικόν, απάσας τας υποθέσεις, διαφοράς και παν ό,τι συντείνει εις την κοινήν ευταξίαν, αρμονίαν, εξοικονομίαν τε και ευκολίαν του ιερού Αγώνος μας, καθ΄ όποιον τρόπον η Θεία πρόνοια τους φωτίση και γνωρίσωσιν ωφέλιμον, έχοντες κατά τούτο κάθε πληρεξουσιότητα, χωρίς να ημπορή τις να αντιτείνει ή να παρακούση εις τα νεύματα και τας διαταγάς των".

Η Πελοποννησιακή Γερουσία που έμελλε ν΄ ασκήσει τα καθήκοντά της μέχρι τη πτώση της "Τριπολιτσάς", την επόμενη ημέρα στις 27 Μαΐου του 1821 μετακινήθηκε στη Μονή Χρυσοπηγής στη Στεμνίτσα. Πράγματι η προσφορά των υπηρεσιών της προς το αγωνιζόμενο τότε ελληνικό έθνος υπήρξε μεγάλη, αν ληφθεί υπόψη ότι αυτή απετέλεσε και τη πρώτη Πολιτειακή διοίκηση στη δύσκολη περίοδο του ξεσηκωμού και την οργάνωση της Επανάστασης έστω και αν αντέδρασαν τα μέλη της, τότε, στα σχέδια του Δημήτριου Υψηλάντη στις αρχές του Ιουνίου, όταν έφθασε στη Πελοπόννησο και που οδήγησαν σε ρήξη που απείλησε την ενότητα των οπλαρχηγών. Υπήρχε όμως, τουλάχιστον, διοίκηση.



Πηγές