Η Ναυμαχία της Τενέδου ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21.

Η εξέλιξη των γεγονότων

Μετά την Ναυμαχία των Σπετσών στίς 8 τού Σεπτέμβρη τού 1822 η τουρκική αρμάδα βρίκε καταφύγιο στή Σούδα της Κρήτης. Στις 8 τού Οκτώβρη η αρμάδα έβαλε πλώρη για τα Στενά, και στίς 16 τού Οκτώβρη αγκυροβόλισε ανοιχτά της Τενέδου. Οί Ψαριανοί αποφάσισαν να επαναλάβουν το κατόρθωμα της Χίου. Στείλανε 2 πυρπολικά: το ένα το κυβερνούσε ο Γεώργιος Βρατσάνος, καί το δέυτερο ο Κανάρης. Τά πυρπολικά φέραν τουρκική σημαία, τά πληρώματα φορούσαν τουρκικές φορεσιές. 2 άλλα ψαριανά πλοία παριστάναν ότι τα κυνηγόυσαν Μέ αυτό τό τεχνάσμα τα πυρπολικά βρέθηκαν στό αγκυροβόλιο τού τουρκικού στόλου έξω από τό λιμάνι της Τενέδου. Την νύχτα, 28 τού Οκτώβρη τού 1822 ο Κανάρης επιτέθηκε στην υποναυαρχίδα τού τουρκικού στόλου, καθώς η ναυαρχίδα κατόρθωσε να μπεί στα Στενά. Ο Κανάρης κατάφερε νά κάψει την υποναυαρχίδα. Ήταν τό δέυτερο κατόρθωμα του. Από τα 800 άτομα τού πληρώματος της τουρκικής υποναυαρχίδας ελάχιστοι σώθηκαν. Ο Βρατσάνος απέτυχε. Αλλά ο πανικός πού ξέσπασε στην αρμάδα είχε ώς αποτέλεσμα πολλά τουρκικά πλοία, στην προσπάθεια τους να κρυφτούν στα Στενά, να πέσουν σε ξέρες.

Πηγές

Δημήτρης Φωτιάδης, Η Επανάσταση τού 21, ΜΕΛΙΣΣΑ 1971, τόμος Β', σ. 278-282
Δημήτρης Φωτιάδης, Κανάρης, Πολιτικές καί Λογοτεχνικές Εκδόσεις 1960, σ. 182-187