Έλληνας φιλόλογος, λογοτέχνης, ιστορικός και κριτικός. Γεννήθηκε το 1907 στο Άργενο της Λέσβου. Πολυγραφότατος, έχει εκδώσει μέχρι σήμερα πολλές κριτικές μελέτες, έχει προλογίσει τα "Άπαντα" των Πολυλά (1950), Μαρκορά (1951), Γρυπάρη (1952), Τυπάλδου (1953), Εφταλιώτη (1953), Τερτσέτη (1954), Παπαδιαμάντη (1954 - 1956) και Πορφύρα (1956). Το έργο του "Η ζωή, το έργο, η εποχή του Παπαδιαμάντη" βραβεύτηκε από την Ακαδημία της Αθήνας. Στα κριτικά του έργα ανήκουν και τα εξής: "Τα Νέα Λεσβιακά Γράμματα" (1934 - 1940), "Ο Σολωμός και οι Φαναριώτες" (1936), "Φιλολογικά στον Βιζυηνό" (1937), "Το προδομένο Εικοσιένα" (1947, ιστορικό δοκίμιο), "Ανθολογία της δημοτικής πεζογραφίας" (τρίτομο έργο, 1948 - 1950) και "Αρχές Νεοελληνικού θεάτρου" (1953). Ασχολήθηκε με την έκδοση νεοελληνικών κειμένων, όπως του "Χρονικού του Γαλαξειδιού" (1945), "Χρονικό της σκλαβωμένης Αθήνας" (1948), "Λόγοι πατριωτικοί" (1951) κ.ά.

Από τη ελληνική Βικιπαίδεια http://el.wikipedia.org . Όλα τα κείμενα είναι διαθέσιμα υπό την GNU Free Documentation License