|
|
Η Αλίκη Σταματίνα Βουγιουκλάκη (20 Ιουλίου 1933- 23 Ιουλίου 1996 Τρίτη και ώρα 10.15 το πρωί) υπήρξε μια δημοφιλέστατη ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Μαρούσι Αττικής. Το υποκριτικό της ταλέντο φάνηκε από τα μαθητικά της χρόνια. Το 1952 έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε με Λίαν Καλώς. Προτού ακόμη αποφοιτήσει από τη Σχολή ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της από το θέατρο και από τα μέσα της δεκαετίας του '1950 άρχισε να εμφανίζεται στον κινηματογράφο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Σύντομα καθιερώθηκε στο χώρο και λόγω της εξαιρετικής δημοτικότητας που απέκτησε στο ευρύ κοινό ονομάστηκε (από τον Φίνο αρχικά) Εθνική Σταρ της Ελλάδας. Το 1960, της απονεμήθηκε το 1ο Βραβείο ερμηνείας Α' Γυναικείου ρόλου στο Α' Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην κινηματογραφική ταινία Μανταλένα, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου.
Στις 18 Ιανουαρίου 1965 παντρεύτηκε με το Δημήτρη Παπαμιχαήλ, συμφοιτητή της στη Δραματική Σχολή και στις 4 Ιουνίου 1969 γεννήθηκε ο γιος τους, Γιάννης. Στις 5 Ιουλίου 1975, οι δύο ηθοποιοί πήραν διαζύγιο (επισήμως λόγως ασυμφωνίας συμβιώσεως). Μαζί πρωταγωνίστησαν σε πολλά κινηματογραφικά και θεατρικά έργα, από τα πιο εμπορικά και πετυχημένα στην ιστορία του ελληνικού θεάματος.
Η σημαντική εμπορική κάμψη που σημείωσε από τις αρχές της δεκαετίας του '1970 ο ελληνικός κινηματογράφος ώθησε την Βουγιουκλάκη να ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με το θέατρο. Το 1975 έφερε στην Ελλάδα τα μιούζικαλ, με το έργο του Νιλ Σάιμον "Καμπίρια". Ανέβασε επίσης με μεγάλη επιτυχία και άλλα έργα του είδους, όπως το "Καμπαρέ", τη "Τζούλια" και την "Εβίτα" με τελευταίο το μιούζικαλ "Η μελωδία της ευτυχίας".
Ο τελευταίος σύντροφος της ζωής της ήταν ο ηθοποιός Κώστας Σπυρόπουλος.
Το ευρύ κοινό στήριξε πάντοτε τη Βουγιουκλάκη σε όλα της τα καλλιτεχνικά εγχειρήματα. Ωστόσο μια μερίδα της κριτικής διατύπωσε αρκετές επιφυλάξεις, όχι τόσο για το ταλέντο της και τον επαγγελματισμό της όσο για τους μανιερισμούς και τα στερεότυπα που εισήγαγε στον χώρο του θεάματος. Παρά τις όποιες αδυναμίες της, η Βουγιουκλάκη όχι απλώς ως ηθοποιός αλλά ως είδωλο κατέληξε να αντιπροσωπεύει καλύτερα από κάθε άλλο καλλιτέχνη μια ολόκληρη εποχή της μεταπολεμικής Ελλάδας που έχει πολιτογραφηθεί στην κοινή συνείδηση ως η εποχή της νεότητας και της αθωότητας.
Φιλμογραφία
- 1954 Το ποντικάκι
- 1955 Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας
- 1956 Το κορίτσι με τα παραμύθια (ή Το φτωχοκόριτσο)
- 1957 Μαρία Πενταγιώτισσα
- 1957 Έρωτας στους αμμόλοφους (ή Το σκιάχτρο)
- 1957 Θολά νερά (ή Η ζαβολιάρα)
- 1958 Διακοπές στην Αίγινα
- 1958 Χαρούμενοι αλήτες
- 1958 Ερωτικές ιστορίες - Το ραντεβού της Κυριακής
- 1958 Ο Μιμίκος και η Μαίρη
- 1958 Η μουσίτσα
- 1958 Αστέρω
- 1959 Το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο ( Maiden's cheek - Μάγουλα κοριτσιών)
- 1960 Το κλωτσοσκούφι
- 1960 Μανταλένα
- 1961 Η Αλίκη στο ναυτικό
- 1961 Η Λίζα και η άλλη
- 1962 Αλίκη (Aliki my love)
- 1962 Ταξίδι
- 1963 Η ψεύτρα
- 1963 Χτυποκάρδια στο θρανίο
- 1963 Χτυποκάρδια στο θρανίο (τουρκική έκδοση)
- 1964 Η σωφερίνα
- 1964 Ο παράς κι ο φουκαράς
- 1964 Το δόλωμα
- 1965 Μοντέρνα σταχτοπούτα
- 1966 Διπλοπεννιές (Χορεύοντας συρτάκι)
- 1966 Η κόρη μου η σοσιαλίστρια
- 1967 Αχ αυτή η γυναίκα μου
- 1967 Το πιο λαμπρό αστέρι
- 1968 Το κορίτσι του λούνα παρκ
- 1968 Η αγάπη μας
- 1968 Η αρχόντισσα κι ο αλήτης
- 1969 Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά
- 1969 Η νεράιδα και το παλλικάρι
- 1970 Ένα αστείο κορίτσι
- 1970 Υπολοχαγός Νατάσα
- 1971 Σ' αγαπώ
- 1971 Η κόρη του ήλιου
- 1972 Η Αλίκη δικτάτωρ
- 1972 Η Μαρία της σιωπής
- 1979-80 Το κορίτσι του καμπαρέ (η ταινία για διάφορους λόγους έμεινε στα κουτιά)
- 1980 Πονηρό θηλυκό, κατεργάρα γυναίκα
- 1981 Κατάσκοπος Νέλλη
Η Αλίκη στα Τούρκικα!
Αλίκη, τελευταία παράσταση της Μελωδίας της Ευτυχίας στον Πειραιά
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
- Cine.gr - Αλίκη Βουγιουκλάκη
- Ταξίδι Αλίκη Βουγιουκλάκη
- International Movie Database - Αλίκη Βουγιουκλάκη
Από τη ελληνική Βικιπαίδεια http://el.wikipedia.org . Όλα τα κείμενα είναι διαθέσιμα υπό την GNU Free Documentation License