|
|
Ο Αιμίλιος Βεάκης (Πειραιάς, 13/12/1884 – Αθήνα, 29/6/1951) υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους έλληνες ηθοποιούς. Διακρίθηκε στους Βαλκανικούς πολέμους, έλαβε μέρος στην Αντίσταση κατά την Κατοχή ως μέλος του ΕΑΜ αλλά αργότερα δέχτηκε διώξεις λόγω των αριστερών του πειθήσεων.
Βιογραφικά Στοιχεία
Εγγονός του λόγιου και θεατρικού συγγραφέα Ιωάννη Βεάκη αλλά ορφανός και από τους δυο γονείς, πέρασε τα παιδικά του χρόνια μαζί με άτεκνους συγγενείς. Παρά τις ενστάσεις των κηδεμόνων του γράφτηκε σε ηλικία 16 ετών (1900) στη «Βασιλική Δραματική Σχολή». Μετά την απότομη διακοπή της δραματικής σχολής του Βασιλικού Θεάτρου άρχισε την καριέρα του ως ηθοποιός το 1901 στο Βόλο με το θίασο της Ε. Νίκα. Από τότε θα περιοδεύσει στις επαρχίες όπου υπάρχει ελληνικό στοιχείο μέχρι την επιστράτευσή του στους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913) κατά την οποία θα προαχθεί σε λοχία λόγω «ανδραγαθίας».
Επιστρέφοντας από το μέτωπο ο Βεάκης συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής (Λεπενιώτη, Καλογερίκου, Κοτοπούλη, Κυβέλη, Οικονόμου) και διακρίθηκε σε όλα τα θεατρικά είδη. Σταθμός στην καριέρα του θεωρήθηκε η ερμηνεία του Οιδίποδα στην ομώνυμη τραγωδία (Οιδίπους Τύραννος) σε σκηνοθεσία του Φώτου Πολίτη με την «Εταιρεία Ελληνικού Θεάτρου». Από το 1932 μεσουράνησε στο νεοϊδρυθέν Εθνικό Θέατρο. Διετέλεσε και ο ίδιος θιασάρχης, καθώς επίσης και καθηγητής υποκριτικής στηνεπαγγελματική σχολή του Εθνικού θεάτρου.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής συνεργάστηκε με την κυρία Κατερίνα και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση από τις τάξεις του ΕΑΜ. Μετά τα Δεκεμβριανά, ακολούθησε το ΕΑΜ μαζί με άλλους ηθοποιούς στην υποχώρηση προς τα βουνά όπου και συνέχισαν να δίνουν θεατρικές παραστάσεις. Για αυτήν την πολιτική του τοποθέτηση ο Βεάκης μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας αντιμετώπισε διώξεις που κλόνισαν την υγεία του και έκαμψαν την ιδιοσυγκρασία του. Συνταξιοδοτήθηκε το 1947 και έκανε κάποιες σποραδικές εμφανίσεις μέχρι τις αποχαιρετιστήριες παραστάσεις του στο Εθνικο θέατρο τον Απρίλιο και το Μάιο του 1951. Πέθανε ξεχασμένος και πένης και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο.
Προτομή του Αιμίλιου Βεάκη δεξιά της πρόσοψης του Δημοτικού Θεάτρου στον Πειραιά, Βικιπαίδεια
Οι τιμές μετά θάνατον
Μετά το θάνατό του αναγνωρίστηκε μερικώς η τεράστια προσφορά του στο ελληνικό θέατρο με ορισμένες τιμητικές κινήσεις. Στις αρχές της 10ετίας του 1980 το σύγχρονο θερινό θέατρο -τύπου αρχαίου θεάτρου- "Σκυλίτσειο" στη Καστέλα, στον Πειραιά, που είχε αναγείρει ο δήμαρχος Αριστείδης Σκυλίτσης το 1969, μετονομάσθηκε σε "Βεάκειο". Επίσης προτομή του Αιμίλιου Βεάκη αναγέρθηκε στη δεξιά πλευρά της πρόσοψης του Δημοτικού Θεάτρου του Πειραιά ενώ το θεατρικό μουσείο απονέμει σε άντρες ηθοποιούς από το 1994 και ανά διετία το Έπαθλο «Αιμίλιος Βεάκης» για την ερμηνεία α΄ ανδρικού ρόλου καθώς και το τιμητικό Έπαθλο Βεάκη για τη συνολική προσφορά τους στο θέατρο.
Κινηματογραφικές ερμηνείες
- Έρως και κύματα (1927)
- Μαρία Πενταγιώτισσα (1929)
- Το λιμάνι των δακρύων (1929)
- Αστέρω (1929) .... κυρ-Μίλτος
- Η φωνή της καρδιάς (1943)
- Πρόσωπα λησμονημένα (1946)
- Αρραβωνιάσματα (1949)
- Οι απάχηδες των Αθηνών (1950) .... Ανδρέας Βερέμης
Συγγραφικό έργο
- «Πολεμικαί εντυπώσεις», (αφήγημα) 1914
- «Τραγούδια της αγάπης και της ταβέρνας», (ποιήματα - συλλογή) 1926
- «Δερβενοχώρια», (ποιήματα) 1945
- Ταπεινοί και καταφρονεμένοι» (θεατρικό έργο από το μυθιστόρημα τού Ντοστογιέφσκι) Εθνικό Θέατρο,1934
- «Ρηνούλα», (θεατρικό έργο - δράμα)
- «Συμπληγάδες», (θεατρικό έργο)
- «Οι θεατρίνοι», (Μυθιστόρημα) και
- «Επτά εκατομμύρια εισόδημα» (θεατρικό έργο - Κωμωδία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κώστας Νίτσος: Άπαντα Βεάκη, ως ελάχιστος φόρος τιμής στον μεγάλο ηθοποιό, ΤΑ ΝΕΑ, 18/06/2001
Από τη ελληνική Βικιπαίδεια http://el.wikipedia.org . Όλα τα κείμενα είναι διαθέσιμα υπό την GNU Free Documentation License
